Hoge ouderdom Tegelen door vondst bevestigd

Bij archeologische opgravingen op het Wilhelminaplein in Tegelen is in 2010 een kleine vondst gedaan van grote betekenis. Een potscherf vormt het eerste tastbare bewijs dat de omgeving bij de huidige Sint Martinuskerk al in de Vroege Middeleeuwen (circa 500-1000 na Chr) werd bewoond.

Tot nu toe was bekend dat Tegelen in ieder geval in het jaar 1000 al een dorp was met een eigen parochiekerk: de Sint Martinuskerk. Bij de laatste opgravingen in Tegelen, waarbij vooral menselijke resten van het oude kerkhof uit de 19e eeuw werden onderzocht, kwam nieuwe informatie naar boven.

'In juli 2010 vonden we een scherf van een eenvoudige grijsbruine pot van aardewerk', vertelt Jacob Schotten (Archeologie Venlo). 'Die trok de aandacht van de archeologen. Terecht, want de scherf blijkt te dateren uit de 7e of 8e eeuw na Christus, dat wil zeggen de Merovingische tijd (circa 500-750 na Chr). Dit is het eerste tastbare bewijs dat Tegelen al bewoond was in de Vroege Middeleeuwen.'

 

Tegelen: een van de oudste Limburgse nederzettingen

Archeologen en historici hadden al het vermoeden dat de Sint Martinuskerk lang vóór het jaar 1000 werd gesticht. Jacob Schotten: 'Zuid-Nederland was in de Vroege Middeleeuwen verdeeld in domeinen: een aantal dorpen rondom een belangrijke nederzetting. Rond 800 werden in die belangrijke centra de eerste parochiekerken gebouwd. Waarschijnlijk was Tegelen in de Merovingische tijd ook het centrum van een domein. In dat geval behoort het dorp tot de oudste nederzettingen in het Limburgse Maasdal.'

'Hetzelfde geldt overigens voor Venlo. Ook hier stond rond het jaar 1000 een parochiekerk, gewijd aan Sint Martinus. Sint Martinus was de favoriete heilige van de vroegmiddeleeuwse elite die de eerste kerken bouwde. Daarnaast hebben we in Venlo bij de kerk sporen gevonden van een vroegmiddeleeuwse nederzetting, bij archeologisch onderzoek.'

Kleine vondsten, grote betekenis

De potscherf laat zien dat een kleine archeologische vondst van grote betekenis kan zijn. 'Een ander voorbeeld is de vondst van een gouden trouwring', vertelt Jacob Schotten. 'We hebben bij het onderzoek op het Wilhelminaplein honderden skeletten geborgen uit de tweede helft van de 19e eeuw. Die vertelden veel over het leven van Tegelenaren in deze periode, maar aan geen van de skeletten kon een naam worden gekoppeld. Totdat we een trouwring vonden aan de hand van een vrouw'.

'De eenvoudige gouden trouwring had de initialen 'G S M D'. Via het begraafregister was al snel duidelijk dat de eigenares Margaretha Driessen was, geboren in 1827. Als weduwe van Johannes Schouenberg hertrouwde zij in 1859 met Gerardus Stroucken. Na haar dood in 1896 werd ze begraven naast de Sint Martinuskerk, waar 37 jaar eerder haar trouwring was ingezegend. Een persoonlijk verhaal dat we nu kennen via haar sieraad.'

[Foto: Roy Denessen]

reageer